Ένας χρόνος Just K (5 χρόνια Blogging)




Ένας χρόνος στο νέο μου χώρο και παραλίγο (με εκείνα και με τ'άλλα) να το ξεχάσω..Θυμάμαι πάντα πότε ήταν η πρώτη πρώτη φορά στο blogging, αυτό δεν ξεχνιέται.. 

Παίρνοντας λοιπόν τις αποσκευές περίπου 4 χρόνων από το Positive Thinking Greece, άνοιξα το Just K κι ένα περιοδικό-site. Πολλοί παλιοί φίλοι συνέχισαν να είναι συνοδοιπόροι, άλλοι χάθηκαν όπως συμβαίνει και στην πορεία μας οπουδήποτε. Είχαμε όμως και νέες αφίξεις, νέες ιδέες, νέο ξεκίνημα..!

Κάποια από τα τελευταία κείμενά μου τα έφερα μαζί στο ξεκίνημα, τα μικρά διηγήματα (ουσιαστικά τις πρώτες μου απόπειρες) τα άφησα σε έναν φάκελο για αναμνήσεις. 

🎈


Το ταξίδι συνεχίστηκε με συμμετοχές σε δρώμενα, ολιγόλεκτα, ποίησης και λογοτεχνίας. Πρόσφατα θυμηθήκαμε το Ημερολόγιο Αισιοδοξίας, το οποίο κυκλοφορεί πάλι μετά από λίγα χρόνια, περνώντας από πολλά χέρια, ταχυδρομεία, χιλιόμετρα..! Μερικά ακόμα projects μας κράτησαν σε δημιουργική εγρήγορση και επαφή, όπως το Keep a 5 year journal, Τραγούδια Αναμνήσεων, Έχεις cart postale,  Η μαγική στιγμή της ημέρας, Diary of bliss. Είχαμε και ευχάριστες εκπλήξεις μέσα από το blogging, με καρτούλες και δωράκια. Μοιράστηκα μαζί σας τις σκέψεις, εμπειρίες, απόψεις μου κι εσείς τις αγκαλιάσατε τόσο όμορφα και συγκινητικά. 

Σας πήρα μαζί σε βόλτες και ταξίδια, από το κέντρο της Αθήνας και την χιονισμένη Πεντέλη μέχρι την Ζάκυνθο, την Πάρο, την Λάρισα, Βόλο, Τρίκαλα.. Και συνεχίζουμε..!


Εκείνα που "ξεχώρισαν" περισσότερο:



Θυμήθηκα πως ένα χρόνο τώρα δεν έχω κάνει ούτε ένα "κέρασμα" για το καλωσόρισμα, ντροπή μου το ξέρω. Κι όταν λέω κέρασμα, δεν αναφέρομαι φυσικά σε κάτι τέτοιο..



το οποίο θα ήταν καταπληκτικό αν ήμασταν κοντά..
αλλά δύο συμβολικά δωράκια κατόπιν κλήρωσης,
τα οποία θα προσαρμοστούν ανάλογα με τον τυχερό!
Θα είναι έκπληξη!



Κι επειδή οι αναγνώστες μου (για τους οποίους είμαι πολύ περήφανη, σας το έχω πει;)
είναι διακριτικοί άνθρωποι δεν θα τους κουράσω με ό,τι είθισται στους "διαγωνισμούς".
Εδώ είναι αλλιώς! Με ένα σας σχόλιο θα ήθελα να μου πείτε τι νιώθετε, τι σας αρέσει
και τι όχι, τι σας αγγίζει περισσότερο στην θεματολογία του blog!

Σας ευχαριστώ για την ποιοτική παρουσία σας,
τις εποικοδομητικές μας συζητήσεις και
μην ξεχνάτε πως..

❝ Ό,τι έχεις δεν υφίσταται αν δεν το μοιραστείς! 


🎉🎉

Keep a 5 year journal: Φεβρουάριος 2017



1.Επιλέγω να θυμάμαι τις στιγμές που γέλασα μέχρι δακρύων, τα δάκρυα που με λύτρωσαν, την αγάπη που έδιωξε τον πόνο μου μακριά και την δύναμη να προχωράω πάντα σε νέα ξεκινήματα.
2.Δεν θέλω να θυμάμαι τις φορές που δεν πίστεψα ότι θα τα καταφέρω.
3.Αδιαμφισβήτητα η έλευση του καρκίνου που βιώσαμε δύο φορές στο σπίτι μας.
4.Συγκινούμαι πολύ συχνά με τα πιο απλά πράγματα αρκεί να με αγγίξουν. Τώρα πρόσφατα δεν έχει συμβεί κάποιο περιστατικό, με συγκίνησε όμως μια αληθινή ιστορία που είδα στην ταινία Lion (2016).
5.Μη χάσεις την πίστη στα όνειρά σου ό,τι κι αν γίνεται.
6.Ένα road trip στην Ελλάδα ή ένα ταξίδι με τρένο στην Ευρώπη.
7.Τακτοποίησα τις εκκρεμότητες για ένα ταξίδι που θα κάνω σε 2 μήνες στην Κρήτη, για να δώσω εξετάσεις σε ένα παιδαγωγικό πρόγραμμα εξ'αποστάσεως που παρακολουθώ.

8.Από το βιβλίο "Το κουκλόσπιτο" για το οποίο έκανα αφιέρωμα εδώ


 Όμως το πρόβλημα είναι κύριοι-κυρίες- πως όσοι δεν έχουν τους δικούς τους ορίζοντες, προσπαθούν να καταρρίψουν τους ορίζοντες των άλλων. 

9.Μιας και συμπίπτει ημερολογιακά, μου ήρθε στο μυαλό η τραγωδία της Θύρας 7, στο στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης 8 Φεβρουαρίου 1981. Ο πατέρας μου είχε αγοράσει εισιτήριο για εκείνον τον αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού και ΑΕΚ, όμως του προέκυψε κάποια δουλειά και τελευταία στιγμή πούλησε το εισιτήριό του. Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα αναρωτιέμαι πως μερικές φορές η μοίρα μας γλιτώνει από τα χειρότερα
Αν ήταν εκεί κι αν ήταν μέσα στα θύματα, δεν θα υπήρχαμε ούτε ο αδερφός μου (που γεννήθηκε 2 χρόνια αργότερα), ούτε εγώ.
10.Έχω πολύ καιρό να δω ένα όνειρο καλό, συνήθως είναι μπερδεμένα και αγχωτικά τελευταία. Εκείνα τα όνειρα όμως που μου δημιουργούν έντονα συναισθήματα και εύχομαι να ήταν αληθινά είναι αυτά που εμπεριέχουν ταξίδια και τόπους άγνωστους που εξερευνώ. Όπως κι εκείνα που βλέπω ότι έχω στην αγκαλιά μου ένα μωρό. Είναι τόσο έντονο το συγκεκριμένο όνειρο..
11.Με πολύ γέλιο, γράψιμο, μουσική, αγκαλιές και γυμναστική!
12.Το πρόγραμμα σπουδών που παρακολουθώ εξ'αποστάσεως στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης (Ρέθυμνο). Δεν σταματάμε να αποκτούμε νέες γνώσεις, δεξιότητες και πιστοποιητικά που ίσως να μας βελτιώσουν την επαγγελματική αποκατάσταση. Όσοι γνωρίζουν τις ταλαιπωρίες που βιώνω σε αυτόν τον τομέα και τις προσπάθειες που κάνω, μου χαμογελούν και λένε "μου αρέσει που το παλεύεις τόσο, δεν το εγκαταλείπεις." 
13. Μία μόνο αποτυχία;; Έχω πάμπολλες στο ενεργητικό μου, άρα πολλά και πολλά διδάγματα. Μία, ίσως πιο βαρβάτη από τις άλλες, όταν δέχτηκα να εργαστώ σε άσχετο αντικείμενο από την ειδικότητά μου, έστω και για τον πρώτο μήνα χωρίς ασφάλιση (μιας και μου είχαν υποσχεθεί ότι μετά θα εργαστώ κανονικά) και να πέσω θύμα εκμετάλλευσης. Κάλυπτα δουλειά τουλάχιστον δύο ατόμων, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ το έργο που έκανα και φυσικά δεν πήρα όλα τα χρήματα που ήταν στην συμφωνία με πολλά ακόμα παρατράγουδα. Αυτό με δίδαξε εκτός από τα προφανή, να μη συμβιβάζομαι σε τέτοιες καταστάσεις κι ας μείνω αρκετό καιρό άνεργη. Προτιμώ να έχω την αξιοπρέπειά μου παρά να πέσω σε ανάλογες συνθήκες ξανά. Κι όποιοι λένε πως "δουλειές υπάρχουν, να πας να δουλέψεις έστω και με 300ε" (8ωρα και 12ωρα), "έστω και μαύρα" να στείλουν τα δικά τους παιδιά ή να πάνε οι ίδιοι.. Γιατί έξω από τον χορό..




Το Keep a 5 year journal είναι ένα project που προέρχεται από το εξωτερικό. Κατά καιρούς δημιουργώ δικές μου λίστες ή χρησιμοποιώ λίστες από άλλες bloggers. Ο σκοπός του project είναι καθαρά προσωπικός, γι'αυτό και δεν τα μοιράζομαι πάντα όλα. Βοηθά στο να δεις τα επόμενα χρόνια τι βίωνες πριν, τι σκεφτόσουν, τι στόχους είχες και να συνειδητοποιήσεις που έχεις φτάσει  και με τι τρόπο. Το χρησιμοποιώ 1 χρόνο και κάτι και μπορώ να πω ότι είναι άκρως βοηθητικό!


Να σας ενημερώσω πως το Ημερολόγιο Αισιοδοξίας έχει ξεκινήσει το ταξίδι του για το 2017 και βρίσκεται ήδη στον πρώτο- για φέτος- παραλήπτη! Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχές στο infojustk@gmail.com, όπου είμαι στην διάθεσή σας για επιπλέον πληροφορίες και απορίες που τυχόν προκύπτουν. 


 Γιατί ό,τι έχεις δεν υφίσταται αν δεν το μοιραστείς 



Ανησυχώ



Ανησυχώ για τα πάντα.
Ανησυχώ για το τίποτα.
Ανησυχώ για τα όνειρα που κοιμούνται
και τα άγρια ένστικτα που ξυπνούν.

Ανησυχώ για τις ψυχές
που κουράστηκαν.
Ανησυχώ για εκείνους
που βολεύτηκαν.
Ανησυχώ για αυτούς 
που κοιτούν με απορία
όσους γελούν.

Ανησυχώ για όσα δεν λέμε.
Ανησυχώ για όσα δεν κάνουμε.
Ανησυχώ για την ευθύνη
που πασάρουμε.

Ανησυχώ που δεν πιστεύουμε.
Ανησυχώ που δεν έχουμε εμπιστοσύνη.

Ανησυχώ για τον κόσμο.
Μα εκείνος ανησυχεί για εμένα;





musingsandnotions.com



Και ο έρωτας..;





Ο έρωτας περνάει με τα χρόνια, λένε! Μα ποιοι τις λένε αυτές τις μπούρδες;

Ο έρωτας ανανεώνεται, παίρνει άλλες διαστάσεις μα είναι εκεί όταν ένα ζευγάρι γουστάρει να είναι μαζί σε όλα. Όχι μόνο στις χαρές και τις ευκολίες. Όταν συνεχίζουν να θαυμάζουν ο ένας τον άλλον, ο πόθος παραμένει. Όταν δεν αφήνουν τα τετριμμένα της καθημερινότητας να τους διαλύουν. Όταν έχουν χιούμορ και άνεση μεταξύ τους.


Μία από τις αναρτήσεις σε αυτό το blog που έχει αγαπηθεί από τους αναγνώστες, είναι "ο Έρωτας". Μπορώ να καταλάβω την αιτία, υπάρχει καλύτερο; Και ειδικά όταν παίρνει κι άλλες προεκτάσεις, να ερωτεύεσαι τα πάντα στην ζωή σου γιατί μόνο έτσι θωρακίζεσαι.


Με λυπεί το γεγονός που παρατηρώ έντονα, ο έρωτας να παρουσιάζεται από μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ως κάτι επιπόλαιο, παροδικό, χυδαίο και πρόστυχο. Κι αυτό να περνάει από γενιά σε γενιά.

Το πρώτο videoclip που μοιράζομαι μαζί σας, είναι ένα δυνατό τραγούδι όχι γνωστό, όπου στο videoclip μπορείς να συμπεράνεις.. ότι ο έρωτας είναι τέχνη! 



Και στο δεύτερο, ένα γλυκό τραγούδι σε ένα τρυφερό videoclip που δείχνει ζευγάρια της διπλανής πόρτας σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις φάσεις της σχέσης τους.. που κρατούν ακόμα τον έρωτα ζωντανό με κάθε τρόπο!




Εγκλωβίστηκαν στα πληκτρολόγια
και ξέχασαν να φλερτάρουν
αληθινά.
Μετατράπηκαν σε κυνικά όντα
και κακομεταχειρίζονται
τον έρωτα.

Βαριούνται το παιχνίδι
της ανακάλυψης
και εγκαταλείπουν
νωρίς.

Ο έρωτας εμφανίζεται
στα φλεγόμενα μάτια
και στις παιχνιδιάρες ψυχές.

Αναζωπυρώνεται. 
Ταξιδεύει σε κάθε λέξη
σε κάθε ζεστό φιλί
σε δυνατό άγγιγμα
σε βαθύ βλέμμα..

εκείνων που έχουν
την μαγκιά
να τον σεβαστούν.





Τι είναι για μένα το blogging




Αν και δεν συνηθίζω να κάνω τέτοιου τύπου αναρτήσεις, θα κάνω μια εξαίρεση και θα προσεγγίσω το θέμα με τον δικό μου τρόπο και την δική μου ματιά. Όταν ξεκίνησα τον Μάιο του 2012 δεν είχα ιδέα ούτε τι ήρθα να κάνω, ούτε τι θέλω να μοιραστώ, ούτε με πόσους θα συνομιλώ, τίποτα.. Ένα μόνο πράγμα ήξερα, ότι μου άρεσε να γράφω!

Κι ενώ η ανασφάλεια κυλάει στο αίμα μου, δεν επεδίωκα ποτέ να κάνω ντόρο, να γίνω διάσημη, να έχω πολλά σχόλια και πολλές κολακείες. Ούτε καν. Με ενδιέφερε να μπορώ να αγγίξω έστω και λίγους ανθρώπους με οποιαδήποτε τρόπο. Με ενδιέφερε να συζητάμε κοινές εμπειρίες και συναισθήματα, να διαφωνούμε πολιτισμένα και να εκδηλώνουμε ιδέες, σκέψεις και απόψεις.

Στην πορεία όταν άρχισα να βρίσκω την δική μου ταυτότητα έζησα πολύ ωραίες στιγμές και πολύ κακές. Έτσι γίνεται, να υπάρχει μια ισορροπία άλλωστε. Δεν μετάνιωσα ποτέ που από την πρώτη στιγμή γράφω επώνυμα, δεν με απασχολούσε ποτέ αν θα με διαβάζουν γνωστοί, φίλοι, συγγενείς.. Έγραφα όσα ήθελα να εκφράσω. Κι αυτά που με προβλημάτιζαν δεν τα ανέφερα ποτέ ως μπηχτές να τα διαβάσουν άλλοι γιατί πάντα ό,τι έχω να πω το λέω κατά πρόσωπο. 




Όλοι έχουμε διαφορετικούς λόγους που μας ώθησαν να εκτεθούμε στο διαδίκτυο. Κι όσο κι αν νομίζουμε πως έχουμε σχηματίσει μια εικόνα για εκείνους που διαβάζουμε μήνες και χρόνια, ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι έχουν ζήσει και τι βιώνουν. Μοιραζόμαστε ένα μέρος της καθημερινότητάς μας, της φαντασίας μας (με την καλή την έννοια όταν φτιάχνουμε μικρές ιστορίες και ποιήματα), των ονείρων μας.

 Στο εξωτερικό όπως όλοι γνωρίζουμε το blogging είναι επάγγελμα, εδώ..γελάνε! Όσο κι αν κάποιοι bloggers έχουν προσπαθήσει να ασχοληθούν επαγγελματικά, λίγοι το έχουν καταφέρει. Συνήθως ανήκουν σε κατηγορίες πιο εστιασμένες (πχ food bloggers, fashion κλπ) που διαφημίζουν εταιρείες και προϊόντα, έχουν αποκτήσει χορηγούς και αν βάλουν την ξεχωριστή προσωπική τους πινελιά πετυχαίνουν. Για όλους εμάς που ανήκουμε σε πιο.. δύσκολες κατηγορίες τα πράγματα είναι διαφορετικά. Προσωπικά δεν το κυνήγησα ποτέ, όχι γιατί δεν μου ταιριάζει αλλά γιατί το ήθελα με δικούς μου όρους και αυτό είναι πραγματικά πολύ ιδανικό για να συμβεί. Είμαι από εκείνους που τους ενδιαφέρει η ποιότητα και όχι η ποσότητα. Το να διοργανώνω συνέχεια διαγωνισμούς, να βομβαρδίζω με διαφημίσεις κι έτσι να γεμίζω "ακολούθους" δεν με αφορά και δεν το θεωρώ εγώ προσωπικά επιτυχία. 

Όσο κι αν φανεί περίεργο αυτό που θα εκφράσω, το blogging λειτουργεί κάπως σαν συγγραφή πολλών βιβλίων που δεν θα εκδίδονταν ίσως ποτέ. Λίγο-πολύ φαντάζομαι όλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολο έχει γίνει και αυτό στην χώρα μας και πόσο έχουν αλλάξει πλέον τα δεδομένα. 

Βέβαια, μπαίνει και το αγκαθάκι "πόσα να μοιράζεσαι ελεύθερα και δωρεάν" όταν καραδοκούν οι χιλιάδες αντιγραφές. Δεν υπάρχει τρόπος να το αποφύγεις εντελώς, όσο κι αν έχεις προνοήσει. Οπότε σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να αναρωτιόμαστε μήπως να αφήναμε και κάτι σε περίπτωση που αποφασίσουμε να παλέψουμε με άλλο τρόπο την έκδοσή του; 

Και τώρα το πιο σημαντικό από όλα.. Οι άνθρωποι στο blogging. Αν μου έλεγαν ότι θα συναντούσα από κοντά άγνωστους που μιλάγαμε μήνες και χρόνια στα ιστολόγια μας ή σε άλλα κοινωνικά δίκτυα, δεν θα το πίστευα. Κι αν μου έλεγαν πως λίγοι από αυτούς θα αποτελούσαν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, πάλι απίστευτο θα μου φαινόταν. Είναι μαγικό..! Και σβήνει όλες τις άσχημες στιγμές που μοιραία υπήρξαν.

Εκτός από ψυχοθεραπεία, εκτός από δημιουργική και ευχάριστη ενασχόληση, το blogging για μένα είναι ένα σχολείο. Ένα διαφορετικό σχολείο που τα περιλαμβάνει όλα. Αν αφεθείς, αν σου αρέσει συνεχώς να μαθαίνεις, να συμμετέχεις σε ομαδικά projects και να μη λειτουργείς μόνο ατομικά, θα σε εξελίξει σαν προσωπικότητα. Δεν γράφω επειδή έχω χρόνο, γράφω γιατί ο χρόνος μου είναι πολύτιμος και θέλω να κλείσω μέσα του όλα όσα με ενδιαφέρουν, μέσα από την γραφή στο blogging.




Κι αν κάποιος ξεκινά σήμερα το δικό του blog, θα ήθελα να του πω..





Γράφε σαν να μην σε διαβάζει κανείς.
Μοιράσου μέχρι εκεί που εσύ αισθάνεσαι.
Κράτα ανοικτή την πόρτα στην επικοινωνία.
Κάνε τις δικές σου επιλογές.
Άφησε το αποκλειστικά δικό σου αποτύπωμα.


Από την Just K με αγάπη!