Το μαύρο σύννεφο






Το μαύρο σύννεφο στρογγυλοκάθησε πάνω μου.
Ίσως και να το συνήθισα.
Η βροχή του δεν με ένοιαζε, δεν την φοβόμουν..
Σαν την παροιμία του βρεγμένου..

Ο ήλιος περνούσε για λίγο, αγκομαχούσε στα σύννεφα,
μέχρι που εγκατέλειπε τις προσπάθειες του και έφευγε.
Οι ακτίνες του όμως είχαν προλάβει να αφήσουν το στίγμα τους.
Να ξεδιαλύνουν τον ορίζοντα σιγά σιγά.

Το μαύρο σύννεφο με αγαπούσε γιατί δεν το έδιωχνα.
Είχα αντιληφθεί μάλλον τη χρησιμότητά του.
Βαδίζαμε για λίγο μαζί και όταν ένιωθα έτοιμη..
με ένα φύσημα.. εξαφανιζόταν.

Παίρνοντας μαζί του απογοητεύσεις, τα βιώματα της αδικίας,
τις λάθος εκτιμήσεις, αποτυχίες, ελλείψεις, στεναχώριες
κι ένα σωρό ακόμα αναποδιές.

Του ψιθυρίζω "ευχαριστώ" μέχρι την επόμενη φορά.



Τα μαύρα σύννεφα είναι δική μας δημιουργία.
Γι'αυτό και ο τρόπος διαχείρισης είναι τόσο δύσκολος.
Το μυαλό φτιάχνει από μόνο του λαβυρίνθους.
Όσο πιο ξεκάθαρα βγαίνουν όλα στο φως,
μέσα από τα μαύρα σύννεφα,
τόσο απλοποιούμε την ζωή μας.





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη / το e-book

Φωτογραφίζειν: κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός

καληνύχτα καρδιά μου!

Ημερολόγιο Αισιοδοξίας 2013-2017 : Οι 32 συμμετοχές

Αναγνώστες

Google+ Society